Je deelt iets waar je mee zit. Misschien ben je boos, onzeker of verdrietig. De ander reageert direct met een oplossing: “Je moet gewoon wat vaker nee zeggen” of “Waarom probeer je dit niet?”.
Vaak goed bedoeld. Maar toch voelt het niet prettig. Je wilde misschien helemaal geen advies. Je wilde gewoon dat iemand even écht naar je luistert.
Herken je dit? We zijn gewend om problemen snel op te lossen. Moeilijke gevoelens maken ons ongemakkelijk. Daardoor schieten we snel in de ‘oplosmodus’. Terwijl luisteren zonder oordeel vaak veel waardevoller is.
Waarom luisteren zo belangrijk is
Onderzoek laat zien dat we ons beter voelen wanneer we ons gehoord en begrepen voelen. We ervaren minder stress en voelen ons minder eenzaam.Soms is advies behulpzaam. Maar timing is belangrijk. Eerst gehoord worden, daarna pas nadenken over oplossingen.
Waarom geven we zo snel advies?
We geven advies omdat we betrokken zijn. We willen iets oplossen of de ander helpen. Toch kan ongevraagd advies niet fijn zijn. Het kan iemand het gevoel geven dat hij of zij het niet goed aanpakt. Terwijl mensen vaak zelf heel goed weten wat zij nodig hebben.
Stel: iemand vertelt op het werk dat hij niet lekker in zijn vel zit. Hij is moe, piekert veel en merkt dat hij zich lastig kan concentreren op zijn werk. De reactie van een collega kan dan zijn:
“Zou je niet gewoon lekker naar huis gaan? Even bijslapen en maak je vooral niet druk om werk.”
Dat klinkt vriendelijk en zorgzaam. Maar misschien vindt diegene het juist fijn om op het werk te zijn. Misschien helpt de structuur of de afleiding. Of wil hij vooral even delen hoe het met hem gaat, zonder dat er meteen iets opgelost hoeft te worden.
Door direct met oplossingen te komen, vullen we soms in wat goed is voor de ander. Daarmee kunnen we onbedoeld voorbijgaan aan wat iemand écht nodig heeft: een luisterend oor, begrip en verbinding.
Ongemak
Moeilijke gevoelens zijn ook onderdeel van het leven. Die hoeven niet direct weggepoetst te worden. Dat vraagt iets lastigs van ons: het verdragen van ongemak. Bijvoorbeeld de onmacht die je kunt voelen wanneer iemand verdrietig is en jij daar niets aan kunt veranderen. Juist dan is de uitdaging om niet meteen te zoeken naar een oplossing, maar er gewoon te zijn. Aandachtig luisteren, ruimte geven aan wat de ander voelt en het verdriet niet wegduwen. Soms is dat het meest helpende wat je kunt doen. Eerst laten zijn wat er is.
Pas daarna komt er misschien ruimte voor oplossingen. Als de ander daar behoefte aan heeft.
