Open zijn over psychische problemen is goed, wordt vaak gezegd. Maar dat kan best ingewikkeld zijn. Want: wat als een ander je niet begrijpt? En: wat als jij je als gesprekspartner geen houding weet te geven? Is het nodig om iemands probleem te begrijpen? Of is ruimte geven al goed? En waarom schieten we toch vaak in de advies/oplosmodus?
Een gesprek met klinisch psycholoog Bas van Oosterhout:
