“Heel de dag binnen voor de tv zitten? Dat is niks voor mij. Ik ben 81 en wandel graag. Twee jaar geleden ben ik op dag 1 van de 4-daagse uitgevallen vanwege mijn rug. Nu ben ik hersteld van de operatie en ik ga het gewoon weer proberen. Toen ik het mijn kinderen vertelde, verklaarden ze me voor gek. Maar ik weet: de volhouder wint.
Wandelen doe ik samen met mijn zus, schoonzus en zwager. Gemiddeld leggen we per jaar zo’n 350 kilometer af. Toen mijn vrouw was overleden, had ik er een tijd geen zin meer in. De fut was eruit. Maar mijn makkers hebben me overgehaald om weer mee te doen. Ik moet zeggen dat het me heeft geholpen om over het grootste verdriet heen te komen. Als ik wandel verdwijnen de sombere gedachten en komt er meer ruimte in mijn hoofd.
Ik kom elke dag buiten. Vanuit mijn zorgflat loop ik zó naar het centrum. Dat is nooit saai, want er zijn verschillende routes. Bij lekker weer ga ik het park of de natuur in. Ik denk geregeld bij mezelf ‘dit doe ik toch maar mooi’. Dan ben ik wel een beetje trots op mezelf. Met een buurvrouw in het wooncomplex heb ik de afspraak om elke dag een keer de trap te nemen in plaats van de lift. Daar houden we elkaar aan. Als we elkaar spreken, vragen we ‘Ben je met de benenwagen?’. Gezond zijn, zit voor mij in kleine en grote doelen. Mijn grote doel is nu de 4-daagse. Als dat lukt, doe ik het jaar daarna gewoon weer. Waarom niet?”
